Een jaar later

“En… voelt het nu anders?” Dat is toch wel een vraag die Ivo en ik het afgelopen jaar regelmatig hebben gekregen. En eerlijk? Nee, eigenlijk niet. Nou ja, er zijn natuurlijk wel wat dingen veranderd. Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om met trots te kunnen zeggen: “mijn man”. Dat blijft toch leuk. Vooral als ik het nét iets te vaak kan zeggen in een gesprek. “Mijn man zei…” “Mijn man vindt…” “Mijn man heeft dat geregeld…” Je moet er natuurlijk wel gebruik van maken zolang het leuk blijft. En we hebben allebei elkaars achternaam aangenomen. Waarom ook niet? We vonden het juist mooi om allebei de achternaam van de ander te dragen. Dus officieel is er wel het een en ander veranderd. Maar verder? Onze liefde en ons geluk zijn eigenlijk precies hetzelfde gebleven. Misschien zelfs wel iets meer, haha. Ik zie Ivo in ieder geval niet ineens in een heel ander licht omdat we getrouwd zijn. Het is nog steeds gewoon Ivo. Mijn man, mijn liefde en degene met wie ik het liefst alles beleef. Inclusief de discussies over wat we gaan eten, wie de vaatwasser uitruimt en waarom we altijd nét iets te laat vertrekken. Blijkbaar verandert een trouwring daar helemaal niets aan.
Wat ik vooral bizar vind, is hoe snel dat eerste jaar voorbij is gevlogen. Het voelt soms alsof we gisteren nog midden in de voorbereidingen zaten. Weet je nog, vorige zomer? Toen waren we zo druk met de dag. Met alle voorbereidingen, de laatste dingen regelen, de spanning, de voorpret en natuurlijk alle details waarvan je op dat moment denkt dat ze ontzettend belangrijk zijn. Om vervolgens een jaar later te denken: waar maakten we ons eigenlijk zo druk om? Inmiddels zijn we gewoon een jaar verder. We hebben er het afgelopen jaar best vaak bij stilgestaan. Soms door samen terug te kijken naar foto’s of filmpjes, maar ook door ineens te zeggen: “Weet je nog, vorig jaar rond deze tijd?” En dan realiseer je je weer hoeveel er in een jaar kan gebeuren.
Inmiddels hebben we alweer een heel jaar aan nieuwe herinneringen erbij. En wat ik misschien nog wel het leukste vind, is dat onze bruiloft ook bij andere mensen nog steeds leeft. We spreken regelmatig gasten van onze bruiloft en dan komen er ineens herinneringen naar boven. “Oh, weet je nog dat…?” Soms vertellen ze ons dingen die wij zelf alweer bijna vergeten waren of die we op de dag zelf helemaal niet hebben meegekregen. Dat vind ik zo bijzonder. Je beleeft zo’n dag natuurlijk vanuit je eigen perspectief, maar voor iedereen die erbij was, is het ook weer een eigen herinnering geworden. En blijkbaar hebben sommige mensen een beter geheugen voor onze bruiloft dan wijzelf. Een oom van ons zei laatst zelfs dat het nog steeds het meest magische is wat hij heeft meegemaakt. En dat zegt best wat. Dat iemand een jaar later nog steeds zo over onze bruiloft praat, vind ik echt ontzettend bijzonder. Natuurlijk hoop je dat iedereen een geweldige dag/weekend heeft gehad, maar dat mensen er een jaar later nog over praten en herinneringen ophalen, is misschien wel een van de mooiste complimenten die je kunt krijgen. En ondertussen zijn wij dus gewoon weer bezig met het dagelijks leven. Boodschappen doen, werken, plannen maken, op vakantie gaan en elkaar eraan herinneren dat we echt niet nóg een serie kunnen beginnen omdat we er al drie niet hebben afgekeken. Dus ja, een jaar getrouwd. Is het anders? Niet echt. We zijn nog steeds dezelfde twee mensen. Alleen met een extra jaar aan herinneringen, een gedeelde achternaam en een heleboel foto’s waar we inmiddels al honderd keer doorheen zijn gegaan. De bruiloft was één hele bijzondere dag/weekend, maar daarna gaat het leven gewoon verder. En misschien is dat juist het mooie eraan. Geen confetti, geen openingsdans en geen drie gangen diner op een gewone dinsdagavond. Gewoon samen thuiskomen, samen lachen, samen plannen maken en ondertussen steeds meer van die “weet je nog?”-momenten verzamelen. En als ik nu terugkijk op dat eerste jaar, denk ik vooral: wat is het snel gegaan. En wat ben ik blij dat ik dit allemaal met mijn man mag doen. Op naar jaar twee.