Van seating chart naar stoelendans

Weet je nog dat ik in mijn vorige blog vertelde over onze eindeloze gesprekken over de tafelschikking? Dat ik naast mijn vader én mijn getuigen wilde zitten en dat we serieus hadden nagedacht over welke gasten het gezellig zouden hebben naast elkaar? Achteraf gezien hadden we ons daar misschien iets minder druk om mogen maken… maar daar kom ik zo op.

Als er namelijk één onderdeel van onze bruiloft was waar wij ontzettend naar uitkeken, dan was het wel het diner. Ivo en ik zijn echte bourgondiërs. We komen allebei uit gezinnen waar eten een belevenis is. Denk aan grote pannen paella, Grieks stoofvlees dat uren heeft staan pruttelen, de lekkerste desserts en natuurlijk een goed glas wijn erbij. Voor ons ontstaan de mooiste gesprekken en herinneringen aan tafel. Daarom wisten we eigenlijk vanaf het begin al dat het eten op onze bruiloft méér moest zijn dan alleen een maaltijd.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben dol op een goede barbecue. Dus als jullie een BBQ op de planning hebben staan, vooral doen! Maar voor ons voelde dat niet passend. Wij wilden dat onze gasten weken later nog zouden zeggen: “Weet je die risotto nog?” Of nog beter: “Die millefoglie…” Alleen al bij het schrijven hiervan begin ik weer te watertanden. Tijdens ons proefdiner, maanden voor de bruiloft, aten we die taart voor het eerst en ik denk oprecht dat we het er daarna vaker over hebben gehad dan over onze trouwgeloften.

Juist omdat het diner zo belangrijk voor ons was, hadden we ook veel aandacht besteed aan de tafelschikking. We zagen het al helemaal voor ons: een Italiaanse binnenplaats van een landhuis, verlicht met hangende lampjes, met één lange eettafel in U-vorm. Iedereen met elkaar in gesprek, waarbij de gesprekken zich over de hele tafel zouden verspreiden.

En dat was gezien het feit dat we veel vrienden en familie uit verschillende ‘groepjes’ hebben die elkaar niet kennen, echt niet vanzelfsprekend. We wilden dat iedereen met elkaar in gesprek kon raken. Tegelijkertijd wilden wij als bruidspaar gemakkelijk bij iedereen langs kunnen gaan om gezellig in te checken, zonder dat we in lange gesprekken zouden belanden en daardoor niet iedereen konden spreken. Uiteindelijk is iedereen lekker spraakzaam met elkaar en wilden we vooral dat iedereen een fijne avond zou hebben. Iedereen moest volgens ons ‘gezellig zitten’, leuke gesprekken kunnen voeren en zich prettig voelen. We waren er uiteindelijk best trots op. Totdat we op de trouwdag ontdekten dat al dat gepuzzel eigenlijk helemaal niet nodig was.

Als verrassing hadden we een Italiaans muziektrio geregeld dat tijdens het diner live zou spelen. We dachten aan sfeervolle achtergrondmuziek tussen de gangen door. Nou… dat liep nét even anders.

Mijn tante en oom begonnen voorzichtig met een dansje, waarna onze vrienden al snel volgden. Voor we het wisten, stonden mensen op hun stoelen, draaiden de servetten vrolijk door de lucht en werd er uit volle borst meegezongen. Ons sit-down diner veranderde spontaan in een Italiaans diner dansant en niemand bleef nog op zijn eigen plek zitten.

De muzikanten zorgden voor een sfeer die bijna niet te omschrijven is. Zelfs als je normaal gesproken wat teruggetrokken bent, was stilzitten gewoonweg onmogelijk. Het zorgde voor het complete plaatje: jong en oud die samen lachten en dansten alsof ze elkaar al jaren kenden.

En precies op dat moment besefte ik hoe weinig die zorgvuldig uitgedachte seating chart eigenlijk nog uitmaakte. Mensen liepen vanzelf naar elkaar toe, raakten met elkaar in gesprek, dansten samen en genoten. Achteraf hadden we ons daar dus echt iets minder druk om mogen maken.

Sterker nog, het werd misschien wel één van mijn favoriete momenten van de hele bruiloft. Niet omdat alles volgens plan verliep, maar juist omdat niemand zich nog bezighield met het plan. Iedereen had plezier, het eten was fantastisch, de muziek maakte de sfeer compleet en de avond kreeg een eigen leven.

We hadden een setting die niet zou misstaan in de mooiste trouwmagazines, overheerlijke Italiaanse gerechten en flessen wijn die sneller leeg raakten dan je tot tien kon tellen. En toch was het niet de perfecte tafelschikking die ervoor zorgde dat iedereen zich met elkaar verbonden voelde. Het waren de muziek, het eten, de wijn en vooral het moment zelf.

Dus mocht je nu nog midden in een Excel-bestand zitten om de perfecte tafelschikking te maken: doe vooral je best, want een goede voorbereiding geeft rust. Maar weet ook dat de kans bestaat dat jullie gasten uiteindelijk allemaal ergens anders eindigen dan waar jij ze had bedacht.

En geloof me… dat is misschien wel het mooiste wat er kan gebeuren.