Wat te doen als je getuigen bent.

Wie vraag je als getuige als je gaat trouwen?
En wat als je écht niet kunt kiezen?
En misschien nog wel spannender: wat als jíj wordt gevraagd om getuige te zijn… wat doe je dan?

Als bruid vond ik die vraag verrassend lastig. Niet omdat ik geen lieve mensen om me heen heb, integendeel. Maar juist omdat de waarde van een getuige voor mij zo groot is. Ik wilde niemand kwetsen door iemand níét te vragen. In een eerdere blog Getuigen kiezen.. deelde ik al mijn hele denkproces en keuzes daarin.

Maar dit keer zijn de rollen omgedraaid.

Ik mag, vol trots, getuige zijn van mijn beste vriend. En ik kan je zeggen: dat voelt enorm speciaal. Voor mij betekent iemands getuige zijn dat je bovenaan iemands lijst staat. Dat je wordt gezien als familie. Dat je wordt toegelaten in alles wat voorafgaat aan die ene dag: de keuzes, de twijfels, de zenuwen en de voorpret. Je begrijpt vast dat er een traantje werd weggepinkt toen we het hier samen over hadden. Stiekem hadden we 2 jaar geleden al zo’n belofte gemaakt — zoals je die vroeger maakte op kinderfeestjes. Als jij mij vraagt, vraag ik jou. Alleen waren we geen kinderen meer, maar eind twintig, met een biertje in onze hand op een kerstmarkt in Keulen.

Andere fase, zelfde intentie.

Maar ja… en nu?  De meesten zouden zeggen: “ach, dat is toch gewoon tekenen?” Een getuige is er allereerst voordat de dag echt begint. Vaak al in de ochtend. Even checken hoe het met de bruid of bruidegom gaat, helpen waar nodig, een rits dichtdoen, een jasje recht trekken, zenuwen wegpraten. Soms gewoon aanwezig zijn is al genoeg. In ons geval waarschijnlijk een drankje doen, even de zenuwen weg halen en de rust bewaren.
Je voelt aan wanneer je even moet helpen en wanneer je juist moet verdwijnen in de achtergrond. Je bent geen ceremoniemeester, geen regelaar, geen hoofdrolspeler. Je bent steun. Stil of luid, wat op dat moment nodig is. Dus de weddingplanner in mij zal zeker uitgezet worden deze dag. 

Tijdens de ceremonie sta je letterlijk naast hen. Je luistert, kijkt, voelt mee. Je bent die vertrouwde blik in een ruimte vol mensen. Degene die een knikje geeft als het even spannend wordt. En ja,  je zet ook je handtekening. Officieel moment, groot gevoel. Daarmee bevestig je: ik was hier, ik was getuige van deze liefde.

En dan is er vaak nog de speech. Een paar minuten waarin jij woorden geeft aan wie zij zijn, samen of als persoon. Dat hoeft niet perfect. Het mag echt zijn. Liefdevol. Met een lach, misschien een traan. Juist omdat jíj het bent, komt het binnen.  En eerlijk? Daar beginnen mijn zenuwen. Want hoe vat je bijna dertig jaar aan herinneringen, verhalen en momenten samen in vijf minuten? En hoe zorg je ervoor dat het niet alleen leuk is voor ons, maar ook voor alle mensen die mij niet kennen? Ik heb echt geen idee.

Gelukkig heb ik zelf geweldige getuigen gehad, en in dit geval heb ik haar advies gelijk opgeschreven:

• Maak een overzicht van alle highlights uit jullie vriendschap

• Kies er drie

• Schrijf daar iets over en voeg wat humor toe

• Vertel iets over de partner (misschien het eerste moment van ontmoeten?)

• En blijf schaven tot het goed voelt voor jou

Dus… zo zijn we maar begonnen.

Veel kan en wil ik er nog niet over delen, ik weet dat ze altijd meelezen 😉, maar stap één is gezet. De drie hot topics kiezen? Die laat ik denk ik maar aan Ivo over. Ik ben daarin nog steeds enorm besluiteloos.

Maar één ding weet ik zeker:
Getuige zijn is een eer.
Een verantwoordelijkheid.
En bovenal: een cadeau dat je met heel je hart draagt 🤍